آیا شناخت چند ساعته می توان یک انتخاب برای یک عمر انجام داد؟

پرسش:
در خانواده های مذهبی، مرسوم است وقتی پسری به خواستگاریِ دختری می رود، چند ساعت با یکدیگر صحبت می کنند. آیا این صحبت و گفتگوی چند ساعته، برای شناختِ فردی که قرار است سال ها با او زندگی کرد، کافی است؟

 


پاسخ:
بین مردم ایران روش های مختلفی برای شناختِ دختر و پسرِ آماده ازدواج وجود دارد. در برخی خانواده ها دختر و پسر در جلسه اولِ آشنایی که خواستگاری نامیده می شود، همدیگر را می بینند و بعد از توافقِ ابتدایی، با نظارت پدر و مادرها، مدتی را برای نامزدی تعیین می کنند. مزیّتِ دوره نامزدی این است که با ارتباطِ بیشتر، دختر و پسر می توانند تحت نظارتِ خانواده ها به شناختِ بیشتری از ویژگی های اخلاقی و رفتاریِ یکدیگر دست یابند.
در دوره نامزدی، پسر می تواند مانند یک مهمان به خانه دخترخانم برود و با «نظارت خانواده ها» با یکدیگر در مورد مسائل مهمّ حرف بزنند. در دوره نامزدی محدودیّت هایی باید رعایت شود. مهم ترینِ این محدودیّت ها، عدم خلوت برای دختر و پسر است. هر گونه تنهاییِ بدونِ ضابطه در این دوره ممنوع است. در دوره نامزدی، دختر و پسر باید سعی کنند با عقل و درایت و به دور از احساسات به بررسیِ ویژگی های یکدیگر بپردازند. ورود به دوره نامزدیِ به معنای قطعی بودنِ ازدواج نیست. ممکن است پسر و دختر در دوره نامزدی به این نتیجه برسند که ویژگی های متفاوتی دارند و نمی توانند زندگیِ خوب و خوشی در کنار یکدیگر داشته باشند.

البته نامزدی نباید زیاد طولانی باشد. بین چهار تا شش ماه، مدت زمانِ مناسبی برای نامزدی با هدفِ آشنایی می باشد. در دوره نامزدی، خواندنِ عقدِ موقت برای محرم بودنِ دو طرف توصیه نمی شود. زیرا این عقد زمینه را برای صمیمیّتِ بیشتر بین دختر و پسر آماده می سازد و تواناییِ بررسیِ ویژگی های اخلاقیِ طرفین به دور از احساسات را کاهش می دهد و چه بس از بین می برد.
ممکن است خانواده های بسیار مذهبی، به دوره نامزدی بدونِ محرمیّتِ دختر و پسر رضایت ندهند. در این صورت من راه دیگری پیشنهاد می کنم:

ابتدا تناسب میان دختر و پسر و خانواده ها بررسی شود. این تناسب باید در زمینه اعتقادات و مذهب، سنّ، تحصیلات، وضعیت مالی، فرهنگ و آداب و رسوم، زیبایی باشد. برای تحقیق و بررسی در این موارد، باید افرادی از خانواده ها به خویشاوندان و فامیلِ طرف مقابل، دوستان و همکاران، همسایه ها، معلمان و حتی دشمنانِ طرف مقابل مراجعه کنند و از آنها بخواهند بدون هیچ سانسوری در مورد ویژگی های فوق درباره یِ آن فرد توضیح دهند. عده ای از مردم با این تصوّر که نباید مانعِ امر خیر شوند، از ارائه اطلاعاتِ ضروری خودداری می کنند و به صورت سربسته فرد مقابل را تأیید می نمایند. این مسأله ضرورتِ بررسیِ دقیق و مراجعه به افرادِ متعدّد جهت تحقیق را نمایان می سازد. پس از تأییدِ طرف مقابل در تحقیقاتِ محلّی، برای اطمینانِ بیشتر بهتر است دختر و پسر با اطلاع خانواده ها به یک روانشناس و مشاورِ خانواده متعهّد و خبره و باتجربه مراجعه کنند و از او بخواهند تناسب میانِ آنها را به صورت دقیق مورد بررسی قرار دهد و مشخص نماید که آیا این ازدواج به صلاح می باشد یا اینکه با ریسکِ بالایی همراه است.

دختر و پسر می توانند از روانشناس بخواهند از هر دو نفر آزمون شخصیت بگیرد و با آنْ به صورت علمی ویژگی های شخصیّتی هر فرد را معیّن نماید. برای فهمیدنِ ویژگی های شخصیّتیِ افراد، پرسشنامه هایِ متعدّدی ساخته و نوشته شده است. معروف ترینِ این پرسشنامه ها، پرسشنامه شخصیّتیِ neo می باشد. این پرسشنامه، پنج عامل و حیطه را مورد ارزیابی قرار می دهد. پنج عاملِ مزبور عبارتند از: روان آزردگی، بُرون گرایی، گُشودگی، موافق بودن و باوجدان بودن. هر عامل و حیطه، شش جنبه یا مقیاسِ فرعی دارد؛ یعنی صفات شخصیّتیِ خاصّی که جنبه های مختلفِ هر حیطه را نشان می دهند. بررسی های مختلف نشان داده که این آزمون یکی از جامع ترین آزمون ها در زمینه ارزیابی شخصیت می باشد. تفسیر این آزمون حتما باید توسط یک روانشناسِ خبره صورت گیرد.

http://www.askdin.com/showthread.php?t=65132&p=1020561&viewfull=1#post10...